97456 / 120000 km (81.21%)

Horizonhonger; op de fiets van Utrecht naar Thailand

scroll down for English

Ik ben Willem van der Pas, alumnus, 28 jaar. Meteorloog en wereldfietser.

Ik heb Bodem, Water en Atmosfeer gestudeerd in Wageningen. Later deed ik de master Climate Studies waarvoor ik enkele maanden op Spitsbergen studeerde en werkte. Sinds 2015 werk ik als meteoroloog bij een energie/handelsbedrijf in Amsterdam en HongKong. Daar kijk ik voornamelijk naar productie van wind- en zonne-energie.

Dit jaar neem ik een sabbatical om een lange tocht te ondernemen. Al sinds mijn 18e heb ik ‘horizonhonger’, ik droomde ervan om ooit een keer naar Thailand te fietsen, waar ik familie heb.
In februari 2018 ging ik op reis met mijn Santos Travelmaster 3+ en 20 kg bagage. Op naar Thailand via de zijderoute. Op dit moment ben ik in de stad Osh in Kirgizië na een zware tocht over de Pamir highway in Tadzjikistan. Even een paar dagen niet fietsen en genieten van. Rust, eten en internet.

Het weer is anders dan vroeger
Ik vind de geleidelijke veranderingen in geografie en klimaat waarschijnlijk het meest interessant aan deze wereldreis. Ik begon in de koude Europese winter en zag -15c in Luxemburg, terwijl de thermometer in Turkmenistan de 45c aantikte. Eigenlijk ben ik zelden alleen onderweg. De Pamir Highway, die ik net achter de rug heb, is vrij populair en je komt regelmatig mensen tegen. Ook probeer ik vaak een gesprekje aan te knopen met de lokale bevolking. Ik vraag ze dan naar het weer (hoe is het in de winter, zomer, etc.) Het valt me op dat mensen, ook in de kleinste dorpjes op het platteland, vaak zeggen dat het weer anders is dan ‘ vroeger’.

Het landschap is onbeschrijfelijk mooi, maar ondertussen is er ook veel zwerfafval en luchtvervuiling. Het contrast is enorm groot. Als ik weer gepasseerd word door een oude dieselvrachtwagens en de zwarte rookwolken inadem, dan vraag ik me af of ik nou gezond bezig ben met al dat fietsen. Zwerfafval vind je overal naast de weg en het frustreert me als ik zie hoe lokale kinderen achteloos de plastic wikkels van hun ijsjes in de rivier gooien.

Heb ik last van Red Car Syndrome?
Ik heb een theorie: van alle drankblikjes die je naast de kant van de weg ziet is een buitenproportioneel groot deel van energydrank (met name Red Bull). Zijn Red Bull drinkers daarmee grotere vervuilers dan Cola/Fanta drinkers? Of heb ik last van het Red Car Syndrome? Het valt me al op sinds het begin van mijn reis in februari en waar ik ook fiets, mijn beeld wordt telkens weer bevestigd.

Ik zou graag zien dat de wereld schoner wordt. De lucht, de steden en natuur. In Tadzjikistan is 2018 het “Year of Tourism Development” is. Toeristen, die voornamelijk komen voor de schitterende natuur en bergen. Ik hoop van harte dat de overheid ook ziet dat bewust maken van de lokale bevolking tav vervuiling net zo belangrijk is als het bouwen van hotels.

Zin in intellectuele uitdaging
Ik heb nu circa 10.000 km gefietst en zal nog 5000 km fietsen tot Thailand. Van 15 september tot en met 15 oktober zal ik waarschijnlijk 2000 kilometer ‘bijdragen’ aan WUR on Wheels als ik door China fiets. En ondertussen…krijg ik af en toe weer zin om aan het werk te gaan. Voor een zware fietstocht door de bergen hoef je niet te studeren, ik wil mijn tanden weer eens in een intellectuele uitdaging zetten. Dat mis ik wel een beetje.

Wil je me volgen op mijn reis?
Check Mijn Facebook of Instagram

(tekst i.s.m. redactie WUR on Wheels)

========================================================================

WUR on Wheels – Alumnus Willem van der Pas cycles from Utrecht to Thailand.

Horizonhonger (hungry for the horizon) since my 18th

This year I take a sabbatical to undertake a long trip. Since I was 18 years old, I felt ‘hungry for the horizon’. I have always dreamt of cycling to Thailand, where I have family. In February 2018, I started my trip with my Santos Travelmaster 3+ and 20 kg of luggage. On my way to Thailand via the Silk Road. Now (august 23- red) I am in the city of Osh in Kyrgyzstan after a hard trip on the Pamir highway in Tajikistan. No cycling for a few days, enjoying only rest, food and internet.

The weather is different from before
I find the gradual changes in geography and climate probably the most interesting part of this trip around the world. I started in the cold European winter and saw -15c in Luxembourg, while the thermometer in Turkmenistan touched the 45c.

Actually, I am rarely alone on the road. The Pamir Highway, which I just finished, is quite popular and you regularly meet people. I also often try to have a conversation with the local population. I ask them about the weather (how is it in the winter, summer, etc.) It strikes me that people, even in the smallest countryside villages, often say that the weather is different from ‘before’.

The landscape is indescribably beautiful, but in the meantime, there is also a lot of litter and air pollution. The contrast is huge. When I am overtaken by an old diesel truck and breathe in clouds of soot, I wonder if cycling is really that healthy. You can find litter everywhere next to the road and it frustrates me when I see how local children carelessly throw the plastic wraps of their ice cream in the rivers.

Red Car Syndrome
I have a theory: of all the drink cans you see next to the road, a disproportionately large part of them are energy drinks (especially Red Bull). Are Red Bull drinkers larger polluters than Cola / Fanta drinkers? Or am I suffering from Red Car Syndrome? I have noticed this since the beginning of my trip in February and wherever I ride, this image is confirmed repeatedly.

I would like to see the world become cleaner. The air, the cities and nature. In Tajikistan, 2018 is the “Year of Tourism Development”. Tourists, who mainly visit to see the beautiful nature. I sincerely hope that the government also realises that stimulating environmental awareness in the local population is just as important as building hotels.

Hungry for intellectual challenge
I have cycled about 10,000 km and will cycle another 5000 km to Thailand. From 15 September to 15 October, I will probably be contributing 2000 kilometres to WUR on Wheels when I cycle through China. In the meantime … I sometimes long to go to work again. You do not need an academic grade for a hard bike ride through the mountains; I want to put my teeth into an intellectual challenge once again. I miss that a bit.

Media
Horizonhonger; op de fiets van Utrecht naar Thailand
Horizonhonger; op de fiets van Utrecht naar Thailand
Horizonhonger; op de fiets van Utrecht naar Thailand
Share this story: